KOBIETA, ŻYCIE Z CHOROBĄ

Choroba łamliwych kości

16 KWIETNIA, 2020


Osteoporoza to choroba szkieletu polegająca na obniżeniu się wytrzymałości kości. Dotyczy głównie osób w podeszłym wieku, ale młodzi również mogą zachorować. Została uznana za chorobę cywilizacyjną, bo dotyczy większości kobiet po menopauzie i dużej liczby starszych mężczyzn. Osteoporoza jest zaburzeniem wytrzymałości kości i prowadzi do złamań, które wiążą się z pogorszeniem jakości życia, niepełnosprawnością, a nawet śmiercią. 

Osteoporoza jest chorobą kości (szkieletu), która prowadzi do złamań występujących po nawet niepozornym urazie. Złamania osteoporotyczne najczęściej dotyczą kości kręgosłupa, przedramienia i szyjki kości udowej, ale mogą występować w przeróżnych lokalizacjach. Podatność kości na uszkodzenia w osteoporozie wynika ze zmniejszenia gęstości mineralnej kości i zaburzenia ich struktury oraz jakości.

 

Objawy

Osteoporoza to podstępna choroba, która rozwija się przez jakiś czas cicho i subtelnie. Często pierwszym zauważalnym objawem jest złamanie kości, do którego dochodzi po niewielkim urazie czy upadku.

Najczęściej dochodzi do złamań kręgów, których część przebiega skrycie. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że złamania kręgów prowadzą do obniżania się wzrostu i garbienia się (tzw. wdowi garb), a także obniżenia nastroju i depresji.  Złamania trzonów kręgów powodują przewlekły zespół bólowy kręgosłupa, który dokucza często osobom starszym. Rzadziej występuje nagły ból kręgosłupa, który rozpoczyna się w okolicy złamanego kręgu i może mieć charakter opasujący i towarzyszy mu napięcie okolicznych mięśni.  Złamania kości długich, najczęściej złamanie kości przedramienia w nadgarstku i złamanie szyjki kości udowej, charakteryzują się silnym bólem, ograniczeniem ruchomości i zniekształceniem okolicznych tkanek. 

Na co zwrócić uwagę? Osteoporoza przez długi czas przebiega skrycie, dlatego na pewne niepokojące objawy powinny być wyczulone kobiety po 50. roku życia, mężczyźni po 60. roku życia, osoby starsze i ich opiekunowie. Zaniepokoić powinny wszystkie złamania, a w szczególności częste lub powodowane przez pozornie niegroźne urazy. Sygnałem ostrzegawczym powinno być także obniżenie wzrostu, utrwalone garbienie i przewlekłe bóle kręgosłupa. 

 

Rozpoznanie

Podstawą rozpoznania osteoporozy jest badanie densytometryczne (densytometria), czyli badanie gęstości kości. Densytometr mierzy gęstość (wytrzymałość) kości. Wynik badania może wskazywać, że istnieje ryzyko osteoporozy lub że choroba jest w zaawansowanym stadium i grozi złamaniami kości.

 

Leczenie osteoporozy

Leczenie osteoporozy ma na celu ograniczenie lub całkowite zapobieganie złamaniom kości i wynikającym z tego powodu powikłaniom. 

Suplementacja witaminy D i wapnia to podstawa leczenia osteoporozy. Sama dieta w przypadku chorych na osteoporozę nie jest wystarczająca, dlatego konieczne jest stosowanie odpowiednich preparatów z wapniem i witamina D do końca życia. W trakcie leczenia kontroluje się także gospodarkę wapniową w organizmie za pomocą oznaczenia stężenia wapnia we krwi i kontroli wydalania z moczem.  

Leczenie farmakologiczne polega na stosowaniu leków z różnej grupy, które zmniejszają utratę kości lub zwiększają ich odbudowę. Leki dobiera się indywidualnie do każdego pacjenta, biorąc pod uwagę wiek, płeć, stan zdrowia i potrzeby. 

Leczenie złamań kości opiera się na łagodzeniu bólu i minimalizowaniu powikłań oraz niesprawności. W zależności od miejsca i rodzaju złamania stosuje się leczenie nieoperacyjne lub operacyjne, a także rehabilitację.

Leczenie osteoporozy wtórnej zależy od choroby, która przyczyniła się do rozwoju osteoporozy. W każdym wypadku należy w miarę możliwości leczyć chorobę podstawową i stosować dodatkowo zasady postępowania dotyczące osteoporozy.

Osteoporoza wymaga zmiany stylu życia. Nie tylko leczenie farmakologiczne, ale przede wszystkim odpowiednia dieta, aktywność i regularne wizyty lekarskie zapewniają lepszą jakość życia. Przyzwyczajenia należy zmienić bezterminowo, bo choroba trwa do końca życia, można jedynie złagodzić czy zahamować jej przebieg. 

 

Profilaktyka osteoporozy

Profilaktyka osteoporozy polega na unikaniu czynników ryzyka, które przyspieszają rozwój choroby, czyli rezygnację z palenia papierosów i spożywania alkoholu. Podstawą profilaktyki jest także aktywność fizyczna, która obciąża kości, ale w pozytywnym sensie. Kość jest bowiem żywą tkanką, która dostosowuje swoją budowę do codziennych obciążeń. Gdy tych obciążeń jest mało, to kość się osłabia i staje się bardziej podatna na złamania. 

Niezwykle ważna jest także odpowiednia dieta bogata w wapń i witaminę D oraz inne ważne dla kości składniki.

Należy spożywać produkty bogate w:

  • wapń: mleko i przetwory mleczne;
  • fosfor: sery, mięso, ryby, chleb, jaja;
  • witaminę D: tłuste ryby, mleko, margaryna, jaja.

Niekorzystny wpływ ma natomiast spożywanie dużych ilości kawy, nadmiar sodu i fluoru.


[pvc_stats postid="" increase="1" show_views_today="0"]

POWIĄZANE ARTYKUŁY